کلاغ مرا می بیند.

در پارک نشسته ام. ظهر است. نجوای سیر سیرک ها به گوش می رسد و با صدای سه کلاغ در هم می پیچد. فریادی از بلند گوهای پارک در استخوانم نفوذ کرده و وجودم را خراش می دهد. بلندگو اندوهگین نعره زنان آوای رقص و گریه را در هم می کند و بیرون می ریزد.

کمی بعد صدای کلاغ ها قطع می شود انگار از رو می رند، صدای بلندگو ناجور تر است. بر میخیزم و راه می روم. بیست و چند ساله به نظر می رسم. امسال هنوز به نیمه نرسیده و تابستانی پاییزی ست، خشک سالی و آلودگی. از آسمان خاک می بارد. جایی پیدا کردم که دوباره بنشینم. نیمکت آهنی، زنگ زده، کثیف و خاک آلود. به نظاره می نشینم: پارکی در مرداد برگریزان و در نجواهای زشت فرو رفته. سیر سیرک ها نفس تازه نمی کنند. چند جوانک بی آینده، امروزشان را با پرت و پلا گفتن و چرخ زدن سپری می کنند و به پس، پیش می روند. پیرمردهایی آن طرف تر در خودشان و در هم فرو رفته اند و خواب روزهایی که هرگز ندیده اند را می بینند. باد بر می خیزد تا خاک را هوا کند و آلودگی را به تساوی در شهر قسمت کند. من روی تبلتم خم شده ام و چیزی را در آن مدام می کاوم و نمی یابم. کلاغ ها می آیند تا ببینند چرا من روی تبلت افتادم ام.

دختر چاقی نگاهم می کند اما مرا نمی بیند. دختر از بس اعصابش خرد است، چاق شده و هن هن کنان راه می رود، انگار در جا می دود. به این سو و آنسو سرک می کشد و با ترفند ویژه ای و نشان دادن کارت پرسنلی اش که معلوم نیست دو خیابان پایین تر پرینت گرفته یا جای دیگر، مردم را تیغ می زند. به آنها میگوید که کارمند خیره ای بزرگ است که به مردمان تقریبا بد بخت و نسبتا بی پول کمک می کنند. کوهی از این حرف ها با نوایی آه و ناله اندود سر می دهد. چند نفری را در مسیر پیاده روی پارک سرکیسه می کند و سپس در راستای پیاده رو دور می شود.

جوانک ها همچنان چرخ می زنند و به هیچ و به هر چه می خندند. بالا را نگاه می کنم: درختان تکان می خورند. درختان کاج خاک آلود. از میان برگ های اندکی سبز و اندکی زرد شان آسمان پیداست. آسمانی کدر، رنگ پریده، ابری و حزن آمیز اما هرگز نگریسته است؛ هوا دم کرده و خفه. درختان دیگر تکان نمی خورند اما آسمان همچنان چرک و دردناک است. سرم را پایین می آورم، جوانک ها رفته اند و کلاغ های بسیار جای شان پرسه می زنند.

کسی رد شد. شلوار پارچه ای به رنگ سبز لجنی به پا دارد، کثیف و رنگ و رو رفته و پیراهن تیره. سر و صورتش را از زمان کودکی اصلاح نکرده. چاقی گلابی شکلی دارد. کفشهای گنده و کثیف و گشاد به پا کرده و چیز گنده ی سیاهی را در مشت اش گرفته و تکان تکانش می دهد. دست های بد ترکیب و خیلی بزرگی دارد اما آن چیز از مشت اش گنده تر است و پیوسته در حال ور رفتن با آن چیز سیاه است. او به این سو و آنسو می رود و به هر کجا سرک می کشد جمعیتی از آنجا می گریزند. به همه جا سرک می کشد تا همه از پارک می روند. به سمت من می آید، مرا نگاه می کند، جلوی من می ایستد، آن چیز سیاه را به دست چپش می سپارد و انگشت اشاره دست راستش را بالا می آورد و یک راست در سوراخ دماغش فرو می کند و درونش می پیچاند و چیزی پیدا می کند و به نیمکت پارک که من روی آن نشسته ام، می مالد و می رود.

کلاغی از روی خاکها بر می خیزد و به سوی من می پرد و از درونم به سمت آسمان رنگ پریده پر می کشد. کلاغ مرا ندید و از درونم رد شد. من هشت سال پیش بخاطر آلودگی هوا به بیماری ریوی دچار شدم و در یک شب یا روز بود، دقیق نمی دانم، مردم.

.

 نگارش: مهندس فرشید خیرآبادی